ജീവിതത്തിന്റെ നശ്വരതയെക്കുറിച്ച് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന, കണ്ണൂരിൽ നിന്നുള്ള പോലീസ് ഫോട്ടോഗ്രാഫറായ ശുഹൈബിന്റെ ജീവിതകഥ വളരെ വിചിത്രവും വൈകാരികവുമാണ്. കഴിഞ്ഞ 38 വർഷമായി പോലീസിനുവേണ്ടി മൃതദേഹങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തുന്ന അദ്ദേഹം ഇതുവരെ രണ്ടായിരത്തിലധികം ഇത്തരം അസ്വാഭാവിക ഫോട്ടോകൾ എടുത്തിട്ടുണ്ട്. 1970-കളിൽ കണ്ണൂരിലെ അന്നത്തെ സാമൂഹിക രീതികൾ പ്രകാരം വിവാഹശേഷം ഭാര്യ സ്വന്തം വീട്ടിൽ തന്നെ നിൽക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, ഒരു ബാധ്യതയുമില്ലാതെ പിതാവ് ഉപേക്ഷിച്ചു പോയതിനെ തുടർന്ന് സ്വന്തം മാതാവും അദ്ദേഹത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുകയുണ്ടായി.
അന്ന് കേവലം ആറുമാസം മാത്രം പ്രായമുണ്ടായിരുന്ന ആ കുഞ്ഞിനെ ഉപ്പയുടെ മാതാപിതാക്കളെ ഏൽപ്പിച്ച ശേഷം ആ അമ്മ എങ്ങോട്ടോ പോയി മറഞ്ഞു. പിന്നീട് ഉപ്പയുടെ അനുജത്തിയാണ് അദ്ദേഹത്തെ വളർത്തുകയും പിന്നീട് സ്റ്റുഡിയോയിൽ കൊണ്ടുപോയി ഫോട്ടോഗ്രാഫി പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തത്. എന്നാൽ തന്റെ പതിനേഴാമത്തെ വയസ്സിൽ ഒരു പോലീസ് ഫോട്ടോഗ്രാഫർ എന്ന നിലയിൽ ഒരു മൃതദേഹത്തിന്റെ ചിത്രം പകർത്തി സ്റ്റുഡിയോയിൽ കൊണ്ടുപോയി ഫിലിം ഡെവലപ്പ് ചെയ്തപ്പോഴാണ്, അത് തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ സ്വന്തം ഉമ്മയുടെ ചേതനയറ്റ ശരീരമായിരുന്നു എന്ന് ബോസ്സ് അദ്ദേഹത്തോട് പറയുന്നത്.
സമാനമായ മറ്റൊരു ഹൃദയഭേദകമായ സംഭവം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തായ ബിജുവിന്റെ മരണമായിരുന്നു. ഏഴാം ക്ലാസ് മുതൽ പ്രീഡിഗ്രി ഫസ്റ്റ് ഇയർ വരെ ഒന്നിച്ച് പഠിക്കുകയും മാരിയമ്മൻ കോവിലിലൊക്കെ ഒന്നിച്ച് നടക്കുകയും ചെയ്ത ബിജുവിനെ, ഒരിക്കൽ താലൂക്ക് ആശുപത്രിയിലെ മോർച്ചറിയിൽ പോസ്റ്റ്‌മോർട്ടം ടേബിളിൽ വെള്ളത്തുണി മാറ്റി നോക്കിയപ്പോഴാണ് അദ്ദേഹം കണ്ടത്. കൈകൾ പെട്ടെന്ന് നെഞ്ചത്തേക്ക് വീണപ്പോൾ വിരലിൽ കിടന്ന മോതിരം കണ്ടാണ് പണ്ട് താൻ സമ്മാനിച്ച അതേ മോതിരമണിഞ്ഞ തന്റെ സുഹൃത്തിനെ അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അന്ന് ആ ചിത്രം പകർത്താൻ കഴിയാതെ അദ്ദേഹം എസ്.ഐയോട് വിവരം പറയുകയും പകരം വേറെ ആളെ ഏൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
അതുപോലെ തന്നെ, ഗൾഫിൽ നിന്നും ലീവിന് നാട്ടിൽ വന്ന ഫൈസൽ എന്ന സുഹൃത്ത് മീൻ വാങ്ങി വരുന്ന വഴിക്ക് വണ്ടി കേടായ ശുഹൈബിന് മോർച്ചറി വരെ തന്റെ ബൈക്കിൽ ലിഫ്റ്റ് കൊടുത്തിരുന്നു. അന്ന് പേടി കാരണം മോർച്ചറിക്ക് അകത്തേക്ക് വരാതിരുന്ന ഫൈസലിന്റെ മൃതദേഹത്തിന്റെ ഫോട്ടോ പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ച് മോർച്ചറിയിൽ ചെന്ന് എടുക്കേണ്ടി വന്ന ദുർവിധി ശുഹൈബിനുണ്ടായി. ഈ അനുഭവങ്ങളെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ മരവിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. പരിയാരം മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ ഒരിക്കൽ ഒരു പോസ്റ്റ്‌മോർട്ടം നടക്കുന്നതിനിടെ പിള്ള സാർ എന്ന ഡോക്ടർ ഗ്ലൗസും ആപ്രോണും മാറ്റി ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത ശേഷം ചായ കുടിക്കാമെന്ന് പറയുകയും, തുറന്നുവെച്ച മൃതദേഹത്തിന് തൊട്ടടുത്തിരുന്ന് അറ്റൻഡർ കൊണ്ടുവന്ന രണ്ട് പഴംപൊരിയും രണ്ട് ചായയും യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ലാതെ കഴിക്കുകയും ചെയ്തത് ഇതിനൊരു ഉദാഹരണമാണ്.
മൃതദേഹത്തിന്റെ ദുർഗന്ധമോ കാഴ്ചയോ വിശപ്പിനെയോ ഭക്ഷണത്തെയോ ബാധിക്കില്ല എന്ന് അദ്ദേഹം അന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സെൻട്രൽ ജയിലിൽ നിന്നും പോസ്റ്റ്‌മോർട്ടത്തിനായി പരിയാരം മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ കൊണ്ടുവന്ന ഒരു മൃതദേഹം 48 മണിക്കൂറോളം അതായത് മൂന്ന് ദിവസം ഫ്രീസറിൽ വെച്ചിട്ടും ബന്ധുക്കളാരും ഏറ്റെടുക്കാൻ വരാതിരുന്നപ്പോൾ, ഡി.ഐ.എസ് (ദീനുൽ ഇസ്ലാം സഭ) പ്രവർത്തകരുടെ സഹായത്തോടെ പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുത്ത് ആ മൃതദേഹം നഗരത്തിൽ കൊണ്ടുവന്ന് കബർസ്ഥാനിൽ അടക്കം ചെയ്യാനും അദ്ദേഹം മുൻകൈയെടുത്തു. മരണത്തെയോ ജീവിതത്തെയോ ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് യാതൊരു ഭയവുമില്ല. അതുപോലെ തന്നെ പ്രേതം, പിശാച് എന്നീ സങ്കൽപ്പങ്ങളിലും അദ്ദേഹം വിശ്വസിക്കുന്നില്ല.
വലിയ സന്തോഷങ്ങളോ സങ്കടങ്ങളോ അദ്ദേഹത്തെ ബാധിക്കാറില്ല. ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫറെക്കാൾ ഉപരി ഒരു ഫോറൻസിക് ഡോക്ടറുടെ കണ്ണിലൂടെയാണ് അദ്ദേഹം മൃതദേഹങ്ങളെ നോക്കിക്കാണുന്നത്. മുറിവുകളുടെ ആഴവും നീളവും വീതിയും ദിശയും കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കി പഴയ കാലത്ത് പാസ്സ്‌പോർട്ട് സൈസ്, ഫുൾ ലെങ്ത് എന്നിങ്ങനെ നാല് ഫോട്ടോകൾ മാത്രം എടുത്തിരുന്ന സ്ഥാനത്ത്, ഇന്ന് 22 മുതൽ 28 വരെ ചിത്രങ്ങൾ അദ്ദേഹം ഓരോ മൃതദേഹത്തിന്റെയും പകർത്തുന്നു. ട്രെയിൻ തട്ടിയുള്ള മരണങ്ങളിലായാലും മറ്റ് അപകടങ്ങളിലായാലും ചിതറിത്തെറിച്ച മൃതദേഹങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് യാതൊരു ഭയവും തോന്നാറില്ല.
ഫോട്ടോഗ്രാഫിയിൽ ഇപ്പോൾ പഴയതുപോലെ കൗതുകമില്ലാത്തതിനാൽ ഈ ജോലി നിർത്താൻ പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, സ്ത്രീ പുരുഷ വ്യത്യാസമില്ലാതെ, പണക്കാരനെന്നോ പാവപ്പെട്ടവനെന്നോ വ്യത്യാസമില്ലാതെ എല്ലാവരും അവസാനിക്കുന്ന ആ ടേബിളിന് മുന്നിൽ തന്റെ ക്യാമറയുമായി ഇന്നും അദ്ദേഹം ആ വഴിയിൽ തന്നെ തുടരുകയാണ്.